آنها هم شنيده‌اند ، سپس معاويه رو به حسن ، حسين ، ابن عباس ، فضل و پسر ام‌ّسلمه و اسامه كرد و گفت : همهء شما برآنيد كه عبداللَّه‌بن جعفر گفت ؟ گفتند : آرى . معاويه گفت : بنابراين شما اى فرزندان عبدالمّطلب مدّعى امر مهمى هستيد و به دليل محكمى هم استدلال مىكنيد - اگر دست باشد ( ! ! ) - و بيقين شما چشم بينايى نسبت به امرى داريد كه آن را مخفى مىداريد ولى مردم در حال غفلت و نابينايى بسر مىبرند . و اگر هر آينه آنچه شما مىگوييد درست باشد ، اين امت در هلاكتند و از دينشان برگشته‌اند و به پروردگارشان كافرند و پيامبرشان را انكار كرده‌اند جز شما اهل بيت و هر كه هم عقيدهء شماست در حالى كه اينان در بين مردم اندكند . پس از آن ابن عبّاس رو به معاويه كرد و گفت : خداى تعالى مىفرمايد : « وَ قَلِيلٌ مِنْ عِبادِيَ الشَّكُورُ » « 1 » ولى كم بودن آن‌ها چه ضررى به حال ايشان دارد ؟ ! و تعجّبى كه از ما دارى عجيب‌تر از كار بنى اسرائيل نيست كه ساحران به فرعون گفتند : « هر چه اراده دارى دربارهء ما حكم كن ! » « 2 » ، و آنها به موسى عليه السلام ايمان آوردند و نبوّت او را تصديق كردند ، سپس موسى عليه السلام ايشان و پيروان ايشان از بنى اسرائيل را برد و دريا را براى آنها شكافت و معجزات و عجايبى را بر آنها نشان داد ، در حالى كه همهء آنها موسى عليه السلام را تصديق كرده بودند و به تورات و آيين آن

--> ( 1 ) - سبا / 13 : عدّهء كمى از بندگان من شكر گزارند . ( 2 ) - طه / 72 : « فَاقْضِ ما انْتَ قاضٍ . »